Most online loan lenders allow getting New Jersey Loans Online without visiting a bank, straight to your bank account. Since its introduction in the market buying Cialis can be exclusively in pharmacy chains with a prescription from a doctor. I agree that this is very inconvenient and takes a lot of time and effort.
Τα Συναισθηματικά Στάδια της Οροθετικότητας

Μια θετική διάγνωση στον ιό HIV σημαίνει πολλά περισσότερα από μια απλή απειλή για τη ζωή. Αποτελεί σοβαρό σοκ διότι μας συγκλονίζει σε υπαρξιακό επίπεδο και μας φέρνει αντιμέτωπους με ερωτήματα όπως: θα ζήσω; θα πεθάνω; τι πιστεύω για τη ζωή και τον θάνατο; Επίσης διαταράσσει τις σχέσεις μας με τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας: τι κάνω από δω και πέρα; πώς θ' αλλάξω; πώς θ' αλλάξουν οι σχέσεις μου με τους δικούς μου ανθρώπους; θα συνεχίσω να δουλεύω;

Αυτό το σοκ μπορεί να παρομοιαστεί με μια ανατροπή της ταυτότητάς μας, αυτού που αποκαλούμε «εαυτό». Οι παλιοί κανόνες σύμφωνα με τους οποίους ζούσαμε δεν ισχύουν πια και πρέπει να φτιάξουμε καινούργιους. Κατά κάποιον τρόπο, καλούμαστε να αναδιαμορφώσουμε τον «εαυτό» μας.

Μόλις λάβουμε τη διάγνωση και βγούμε από το νοσοκομείο συνεχίζουμε τη ζωή μας, βλέπουμε τα ίδια άτομα, ζούμε τις ίδιες καταστάσεις, αλλά νιώθουμε ότι κάπου κάπως όλα έχουν αλλάξει.

Αδυνατούμε να καταλάβουμε το μέγεθος της αλλαγής. Η νέας μας κατάσταση μας θέτει ερωτήσεις που ίσως δεν είχαμε αναλογιστεί ποτέ στο παρελθόν. Πιθανότατα δεν έχουμε τις απαντήσεις. Κυριαρχεί σύγχυση! Κατά κάποιο τρόπο είναι σαν η διάγνωσή μας να αποτελεί ένα φακό μέσα από τον οποίο θα βλέπουμε από εδώ και πέρα τη ζωή μας.

Πολύ πιθανόν ν' αλλάξει η συμπεριφορά μας απέναντι στην οικογένεια, τους φίλους και τη δουλειά μας. Επίσης η στάση μας απέναντι στη σεξουαλικότητά μας, στα όνειρά μας για το μέλλον, στο ίδιο το σώμα μας, καθώς απέναντι στα υγρά του σώματος (σπέρμα, κολπικά υγρά, σάλιο, αίμα), όλα υποβάλλονται σε επανεξέταση.

Δεν θα είναι πια τα πράγματα όπως πριν – χειρότερα ή καλύτερα δεν ξέρουμε, πάντως σίγουρα θα είναι διαφορετικά κι εμείς πρέπει να προετοιμαστούμε. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη. Απαιτείται προσπάθεια και ψυχική δύναμη. Αυτή η αναθεώρηση αποτελεί μέρος της ψυχικής διεργασίας που πρέπει να γίνει ώστε ως οροθετικοί να μάθουμε να ζούμε με τον HIV. Προκειμένου να γίνει κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσουμε και να αποδεχτούμε τη συναισθηματική ένταση που επιφέρει η οροθετικότητά μας.

Τα συναισθήματα που προκαλεί μια θετική διάγνωση είναι παρόμοια με αυτά που βιώνουν όσοι έχουν υποστεί την απώλεια ενός προσφιλούς προσώπου. Οι δύο αυτές συναισθηματικές διαδικασίες έχουν πολλά κοινά στοιχεία, διότι, κατά κάποιο τρόπο, και στις δύο περιπτώσεις το άτομο βιώνει τον θάνατο κάποιου που αγαπά, είτε ενός άλλου είτε του εαυτού του. Στους οροθετικούς, αυτός ο θάνατος είναι συμβολικός, δηλαδή σημαίνει τον θάνατο της ταυτότητάς τους, των παλιών συνηθειών και συμπεριφορών, το τέλος της παλιάς ζωής.

Και την αρχή μιας νέας. Μόνο που δεν καταφέρνουν όλοι να καταλάβουν ότι ναι μεν «τέλειωσαν όλα», αλλά αυτό έγινε επειδή πρέπει να κάνουν χώρο σε τόσα άλλα καινούργια. Η αλλαγή αυτή δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Αντιθέτως, πολλοί οροθετικοί τη χαρακτηρίζουν θετικότατη, αφού πρώτα όμως γίνει η απαραίτητη διεργασία.

Πάντως, δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το άγχος της αλλαγής, διότι είναι πολύ δυσβάσταχτο για κάποιους, οι οποίοι ίσως μπουν σε μια κατάσταση αδράνειας και κατάθλιψης. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται όση περισσότερη συμπαράσταση γίνεται για να βγουν από αυτό το προσωρινό τέλμα.

Μια θετική διάγνωση HIV προκαλεί διάφορα συναισθήματα, πολλές φορές αντιφατικά ή εναλλασσόμενα με τέτοια ταχύτητα που επιφέρουν σύγχυση. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι αυτά τα συναισθήματα είναι φυσικά, αναμενόμενα κι ως ένα βαθμό υγιή. Μόνο η τελμάτωση σε κάποιο συναίσθημα μπορεί να θεωρηθεί επιζήμια.

Η αντίδρασή μας στην οροθετικότητα θα εξαρτηθεί και από την έννοια και τη σημασία που η συγκεκριμένη κοινωνία αποδίδει στις αρρώστιες γενικά και στο AIDS ειδικά.

Είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι τα συναισθηματικά στάδια που θα περιγραφούν στη συνέχεια είναι μόνον ενδεικτικά και δεν αποτελούν χρυσό κανόνα. Δεν είναι απαραίτητο να τα βιώσουμε όλα, είτε με αυτή τη σειρά είτε με οποιαδήποτε άλλη. Εξίσου πιθανή είναι η συχνή εναλλαγή τους, δηλαδή τη μία στιγμή να βιώνουμε θυμό και άρνηση την άλλη. Επίσης, η διάρκεια του καθενός ποικίλει από άτομο σε άτομο. Ας σημειωθεί ότι αυτά τα στάδια απαντώνται και στη διαδικασία του πένθους, την οποία περνούν όσοι χάνουν κάποιον δικό τους. Τα στάδια αυτά ισχύουν και για όσα άτομα πάσχουν από άλλες απειλητικές για τη ζωή ασθένειες (καρκίνος, σκλήρυνση κατά πλάκας, κ.ά.).

Άρνηση

Ένα κύριο συναίσθημα μετά από μια θετική διάγνωση μπορεί να είναι η άρνηση: «δεν είναι αλήθεια, μου λένε ψέματα, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σ’ εμένα...».

Η καινούργια πραγματικότητα προκαλεί τόσο μεγάλο πόνο και αγωνία που ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσουμε είναι να την αρνηθούμε παντελώς – όπως κάποιος αρνείται τον θάνατο ενός προσφιλούς προσώπου και «προσποιείται» ότι δεν έχει πεθάνει.

Η άρνηση αυτή είναι στενά συνδεδεμένη με το προαναφερθέν άγχος της αλλαγής. Το ν' αποδεχτούμε ότι είμαστε οροθετικοί σημαίνει αλλαγές στον τρόπο ζωής σε πρακτικό επίπεδο, αλλά και ακόμα πιο δύσκολες αλλαγές στον τρόπο σκέψης. Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει από τη μια στιγμή στην άλλη, και η άρνηση παίζει σημαντικότατο ρόλο: μας βοηθά να αντεπεξέλθουμε στο αρχικό σοκ.

Αν κάποιος φίλος μας βρίσκεται στο στάδιο της άρνησης, σχεδόν ποτέ δεν ωφελεί να του υπενθυμίζουμε την αλήθεια, διότι η αλήθεια είναι διαφορετική για εκείνον. Βοηθά να θυμόμαστε ότι η άρνησή του ν' αποδεχτεί την πραγματικότητα είναι ένας τρόπος να συνηθίσει στην ιδέα και να ξεπεράσει το αρχικό σοκ.

Από την άλλη, αν το άτομο συνεχίζει να αρνείται το τι συμβαίνει ακόμα και μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούμε ίσως να κάνουμε μια συζήτηση μαζί του γύρω από το τι μπορεί να κάνει για να καλυτερέψει την κατάστασή του. Η επαγγελματική συμπαράσταση ενός συμβούλου ή ψυχολόγου είναι ενδεδειγμένη, τόσο σ’ αυτή την περίπτωση όσο και σ’ όλες τις άλλες.

Έλλειψη σεξουαλικότητας

Η έλλειψη ερωτικής επιθυμίας είναι κάτι που μπορεί να εμφανιστεί τον πρώτο καιρό μετά τη διάγνωση. Ως οροθετικοί είμαστε αναγκασμένοι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά για το σώμα μας και δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε σεξουαλικά. Εξάλλου, ο HIV είναι ένας ιός που είναι στενά συνυφασμένος με το σεξ, μπορεί μάλιστα να έχουμε μολυνθεί εξαιτίας επικίνδυνων σεξουαλικών πρακτικών. Επίσης, είμαστε αναγκασμένοι να μάθουμε πώς μπορούμε να κάνουμε έρωτα από εδώ και πέρα έτσι ώστε να μη σταθούμε αιτία να μολυνθεί κάποιος άλλος ή να επαναμολυνθούμε εμείς οι ίδιοι. Όλα αυτά είναι προβλήματα και σκέψεις που παίρνουν χρόνο να αποσαφηνιστούν και να αντιμετωπιστούν. Συχνά συνδέονται με ένα γενικότερο σύμπλεγμα ενοχών και φόβων γύρω από το σεξ. Αν είμαστε ομοφυλοφίλοι, μπορεί να φορτώσουμε με ακόμα περισσότερες ενοχές για την "κακή" μας "επιλογή".

Ως εκ τούτου, μπορεί τον πρώτο καιρό μετά τη διάγνωση να μη θέλουμε να κάνουμε σεξ.

Θυμός

epomeni_mera_5.jpg

Ένα φυσικό συναίσθημα μιας θετικής διάγνωσης είναι θυμός: «Γιατί εγώ; Γιατί να μου τύχει εμένα αυτό; Δεν είναι δίκαιο! Είμαι τόσο νέος! Εκείνος/εκείνη φταίει που με κόλλησε...».

Είναι αναμενόμενο να αισθανόμαστε οργή όταν μας λένε ότι έχουμε μια ασθένεια που συχνά οδηγεί στον θάνατο. Αισθανόμαστε ότι αδικηθήκαμε, ότι τιμωρηθήκαμε χωρίς να φταίμε. Οπότε φυσικά θυμώνουμε.

Ο θυμός είναι από τα πιο ισχυρά συναισθήματα αλλά εάν δεν γίνει αποδεκτός από το ίδιο το άτομο και δεν εκφραστεί δημιουργικά και ελεύθερα μπορεί να έχει άσχημες εσωτερικές και εξωτερικές συνέπειες. Ο θυμός μπορεί να είναι συνειδητός, συνήθως όμως υπάρχει χωρίς να έχουμε συναίσθηση ότι είμαστε θυμωμένοι. Σε αυτή την περίπτωση βλέπουμε οροθετικούς που συνεχίζουν να κάνουν σεξ χωρίς προφυλάξεις ενώ ξέρουν ότι μπορούν να μεταδώσουν τον HIV. Αυτή η συμπεριφορά, όσο επαίσχυντη κι εγκληματική αν είναι, πηγάζει μέσα από αυτή την αίσθηση άδικης τιμωρίας: «αφού τιμωρήθηκα εγώ τόσο άδικα, θα φροντίσω να υποφέρουν και άλλοι μαζί μου». Ο αδικημένος νιώθει δικαιωμένος – διότι θεωρεί τους άλλους άδικους.

Ο θυμός μπορεί επίσης να στραφεί προς εμάς τους ίδιους, ειδικά όταν δεν έχουμε μεγάλη αυτοεκτίμηση. Σε αυτή την περίπτωση αρχίζουμε να αυτοκαταστρεφόμαστε εκ των έσω. Και στις δύο περιπτώσεις, ο θυμός δεν θα εξαφανιστεί τόσο εύκολα, εκτός αν τον συνειδητοποιήσουμε και κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτιά του. Αυτός είναι ένας λόγος που υπάρχει αδήριτη ανάγκη για συναισθηματική και συμβουλευτική υποστήριξη σε κάθε νεοδιαγνωσθέντα. Είναι άγνοια και προκατάληψη να πιστεύουμε πως πρέπει ν' αντιμετωπίσουμε μόνοι μας το συνθλιπτικό βάρος μιας θετικής διάγνωσης χωρίς να χαθούμε, έστω και πρόσκαιρα, μέσα στα συναισθήματά μας.

Εξάλλου, ο αυξημένος θυμός που βιώνουμε ως νεοδιαγνωσθέντες μπορεί να είναι μόνο επιφανειακά συνυφασμένος με την οροθετική διάγνωση. Πολλοί άνθρωποι έχουν αποθηκευμένο θυμό που παραμένει εγκλωβισμένος μέσα τους γιατί δεν έχει αφεθεί ποτέ ελεύθερος. Ειδικά τα ομοφυλόφιλα άτομα, που από μικρή ηλικία γίνονται στόχος επιθέσεων ή άδικης και εγκληματικής μεταχείρισης, συχνά κρύβουν τεράστιο θυμό μέσα τους, που ενίοτε εκφράζεται με καυστικό χιούμορ ή μετουσιώνεται σε άλλες εριστικές συμπεριφορές. Η οροθετική διάγνωση φέρνει τα παλιά αποθέματα θυμού στην επιφάνεια, διογκωμένο μάλιστα μετά από τόσα χρόνια καταπίεσης.

Αν κάποιος δικός μας άνθρωπος βρίσκεται στο στάδιο του θυμού, η θέση μας είναι δύσκολη και χρειάζεται λεπτό χειρισμό. Είναι εύκολο να πούμε ότι απαιτείται υπομονή, πώς όμως μπορούμε ν' αντιμετωπίσουμε ένα συνεχή θυμό και μια εριστικότητα εκ μέρους του; Είναι καθησυχαστικό να ξέρουμε ότι τούτο το στάδιο είναι φυσικό και ότι μπορεί να παρέλθει γρήγορα, αλλά είναι εξίσου πιθανό το άτομο να παραμείνει θυμωμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μερικές φορές γίνεται μετατόπιση του θυμού και προβολή του, οπότε ίσως γίνουμε στόχος του θυμού του άλλου. Το να μιλήσουμε με το άτομο για το θέμα δεν βοηθά απαραίτητα, διότι δεν είναι σίγουρο ότι είναι έτοιμο να ακούσει.

Πάνω απ’ όλα το άτομο αυτό έχει ανάγκη να του υπενθυμίσουμε ότι το αγαπάμε, ανεξάρτητα από το αν έχει hiv ή όχι.

Ο θυμός θεωρείται κατ’ εξοχήν αρνητικό συναίσθημα, όμως αυτή η θεώρησή του δεν είναι σωστή. Όταν εκφράζεται δημιουργικά και όχι καταστροφικά αποτελεί πολύ θετική δύναμη, διότι προστατεύει το άτομο σε σωματικό και συναισθηματικό επίπεδο. Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε την έννοια του θυμού.

Διαπραγμάτευση

Σε αυτό το στάδιο αρχίζουμε να διαπραγματευόμαστε την κατάστασή μας προσφέροντας «ανταλλάγματα» με τον όρο να γίνουμε καλά: «Αν γίνω καλά ορκίζομαι ότι δεν θα ξανά..., ότι θα σταματήσω να..., ότι θ' αλλάξω...» Η εσωτερική αυτή διαπραγμάτευση είναι αποτελεσματική μόνο για λίγο και πάρα πολύ συχνά συνδέεται με ενοχές.

Ενοχές

epomeni-mera-2.jpg

Μια θετική διάγνωση γεμίζει πολλούς από εμάς με βαριές ενοχές, ειδικά αν ήδη έχουμε την τάση να νιώθουμε ενοχές. Ενοχές για το ποιοι είμαστε, πώς είμαστε, για το τι κάναμε. Όταν εύκολα αισθανόμαστε ενοχές, η θετική διάγνωση ισοδυναμεί με μια πολύ σκληρή τιμωρία. Και πολλοί από εμάς πιστεύουμε ότι αξίζουμε να τιμωρηθούμε. Φέρνουμε στο μυαλό μας διάφορα περιστατικά από το παρελθόν που «αποδεικνύουν» ότι αξίζουμε να τιμωρηθούμε.

Τα συναισθήματα ενοχής είναι ακόμα πιο βαριά στην περίπτωση των ομοφυλόφιλων, οι οποίοι γενικά κατακρίνονται από ένα μέρος του κοινωνικού συνόλου και από μικροί τους εμφυσείται ότι παραβαίνουν τους κανόνες συμπεριφοράς ή ακόμα και τους κανόνες της ίδιας της φύσης. Ας μην ξεχνάμε ότι υπήρχαν θρησκόληπτοι ηθικολόγοι που αποκάλεσαν το AIDS «δίκαιη τιμωρία των ομοφυλόφιλων» (στην περίπτωση αυτή, οι λεσβίες θα ήταν οι εκλεκτές του θεού, αφού είναι η μόνη ομάδα που δεν έχει θύματα από το AIDS. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι το AIDS δεν αναγνωρίζει ούτε φύλο ούτε σεξουαλικό προσανατολισμό).

Εξουθενωτικές ενοχές είναι εύκολο να αισθανθούν και άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως για παράδειγμα οι εκδιδόμενες γυναίκες και οι ναρκομανείς, άνθρωποι των οποίων η συμπεριφορά κατακρίνεται. Είναι σαφές ότι αυτά τα άτομα έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη από υποστήριξη, διότι η περαιτέρω περιθωριοποίηση που επιφέρει ο HIV αποβαίνει δυσβάσταχτη για την ήδη εύθραυστη αυτοεκτίμησή τους.

Αντίδοτο στην ενοχή είναι η ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης. Αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται από τη στιγμή στην άλλη, μπορεί όμως να επιτευχθεί σταδιακά με μεγαλύτερη φροντίδα του εαυτού μας: μπορούμε ν' αρχίσουμε συνειδητά να φροντίζουμε και ν' αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας, κάνοντας πράγματα που μας ικανοποιούν και μας χαροποιούν, π.χ. να έχουμε καλές παρέες που μας στηρίζουν, ν' ανακαλύψουμε νέα ταλέντα και να καλλιεργήσουμε ασχολίες που μας δημιουργούν μια αίσθηση επίτευξης και χαράς. Κυρίως, όμως η αποδοχή της κοινωνικής μας ταυτότ

ητας βοηθά στη μείωση της ενοχής που τρέφουμε όταν ανήκουμε σε κάποια μειονότητα. Η συμβουλευτική υποστήριξη βοηθά πάρα πολύ στην αντιμετώπιση και τη λύση των ενοχών.

Υποθετικολογία

Πολύ συχνά οι οροθετικοί αρχίζουν να αναλώνονται σε μια ανώφελη υποθετικολογία: «Αν είχα κάνει αυτό δεν θα... Αν δεν είχα πάει μ' εκείνον... Αν ήμουν πιο... Αν ήμουν λιγότερο... αν, αν, αν...» Είναι σαφές ότι η υποθετικολογία δεν βοηθά σε τίποτα, διότι εστιάζεται στο παρελθόν με το χειρότερο δυνατό τρόπο, χωρίς να προσφέρει τρόπο αντιμετώπισης της κατάστασης στο παρόν.

Φόβος

epomeni-mera-3.jpg

Ο φόβος που συνοδεύει μια θετική διάγνωση HIV μπορεί να μας παραλύσει. Από τη μια στιγμή στην άλλη εμφανίζεται ένα νέο άγχος («θα ζω του χρόνου τέτοια μέρα ή θα είμαι κατάκοιτος;» "θα χρειαστεί να πάρω φάρμακα;", "θα μου προξενήσουν βαριές παρενέργειες;"). Σιγά-σιγά, επικρατεί ένας λίγο-πολύ συνεχής φόβος για το τι θα ξημερώσει. Κάθε τι που συμβαίνει στο σώμα αντιμετωπίζεται με φόβο: μήπως πρόκειται για το πρώτο σημάδι ότι παίρνουμε την κάτω βόλτα;

Ο φόβος αυτός αναμφισβήτητα έχει άμεση σχέση με τον φόβο του θανάτου, ο οποίος στην κοινωνία μας είναι πολιτισμικό και όχι κοινωνικό φαινόμενο. Ως εκ τούτου, το να ξεπεράσουμε τον φόβο του θανάτου είναι σχεδόν ακατόρθωτο, μπορούμε ωστόσο να σταματήσουμε να ενδίδουμε σε αυτόν, να βασίζουμε τη ζωή μας σε αυτόν. Η σταδιακή αποδοχή του θανάτου έχει σκοπό να τον κάνουμε σύμμαχό μας και όχι εχθρό.

Δεν είναι τυχαίο το ότι πολλοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν αρρώστιες απειλητικές για τη ζωή «ψάχνονται» εσωτερικά και υπαρξιακά για να αντιμετωπίσουν το πιθανό τέλος της ζωής τους. Πολλοί αναθεωρούν ή επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις που τους εμφυσήθηκαν όταν ήταν νεότεροι. Άλλοι αναπτύσσουν ένα δικό τους επιλεκτικό σύστημα αξιών, σταχυολογώντας στοιχεία από πολλές θρησκείες και ιδεολογίες.

Μια υγιής σχέση με το θάνατο, δηλαδή μια σχέση που τον αποδέχεται αλλά δεν τον επιζήτα ή δεν τον περιμένει μοιρολατρικά, βοηθά τον καθένα να ζήσει καλύτερα, αφού αμέσως ελαττώνεται ο φόβος. Όπως λέει κι ένα τραγούδι, «...η ψυχή που φοβάται να πεθάνει είναι αυτή που ποτέ δεν μαθαίνει να ζει...»

Σε πρακτικό επίπεδο, ο φόβος μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να μειωθεί μέσω του χιούμορ: η παρακολούθηση πολλών κωμωδιών και κωμικών καταστάσεων, η ανάγνωση γελοιογραφημάτων και τ’ ανέκδοτα βοηθούν το άτομο να μειώσει το φόβο που νιώθει. Το γέλιο, εξάλλου, έχει αποδεδειγμένα θεραπευτικές ιδιότητες.

Κατάθλιψη/Απόγνωση


Πολύ συχνά, ο θυμός, η άρνηση και η υποθετικολογία μετατρέπονται σε απόγνωση. Μετά από κάποια στιγμή, σταματάμε να είμαστε θυμωμένοι, σταματάμε ν' αρνούμαστε την αλήθεια και απλά απελπιζόμαστε: «Τι ωφελεί; ... Έτσι κι αλλιώς θα πεθάνω... Δε με νοιάζει τίποτα πια...».

Η κατάθλιψη είναι μια διανοητική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από ένα συνδυασμό θλίψης, αϋπνίας, κόπωσης, απελπισίας, τάσεων αυτοκτονίας ή έλλειψης ενδιαφέροντος για καθημερινές ασχολίες, όπως το φαγητό και το σεξ. Η κατάθλιψη μπορεί ν’ αποτελεί συνέπεια ξαφνικού ή συσσωρευμένου άγχους. Μπορεί να έρχεται και να φεύγει σε τακτική βάση. Μερικές φορές οφείλεται σε χημικές διαταραχές στον εγκέφαλο. Το παρατεταμένο πένθος μπορεί και αυτό να οδηγήσει ή να επιδεινώσει την κατάθλιψη.

Μια θετική διάγνωση HIV προκαλεί πολλές φορές κατάθλιψη, ειδικά αν ως οροθετικοί ή ασθενείς νιώσουμε πως φίλοι, συγγενείς και άγνωστοι μας αποφεύγουν ή μας περιθωριοποιούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις απομονωνόμαστε από μόνοι μας, επειδή φοβόμαστε να εκμυστηρευθούμε τι μας συμβαίνει. Η μοναξιά, σε συνδυασμό με τον φόβο και το άγχος, επιφέρουν κατάθλιψη, και χάνουμε κάθε ενδιαφέρον να γίνουμε καλά ή ακόμα και να συνεχίσουμε τις πιο απλές ασχολίες μας.

Η κατάθλιψη καταπολεμείται δύσκολα, διότι λείπει η ίδια η θέληση του ασθενή να ξεφύγει. Είναι χρέος όλων μας να συμπαρασταθούμε σε όσους περνούν μια τέτοια δοκιμασία. Επειδή η κατάθλιψη μερικές φορές οφείλεται σε χημική διαταραχή αμινοξέων ή ορμονών, είναι σημαντικό να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις έτσι ώστε να χορηγηθεί η κατάλληλη θεραπεία, αν υπάρχει οργανική αιτία.

Αποδοχή

epomeni-mera.jpg Όλες οι προαναφερθείσες συναισθηματικές καταστάσεις είναι φυσικά στάδια μιας διαδικασίας που κάποια στιγμή θα καταλήξει στην αποδοχή. Αποδοχή δεν σημαίνει παραίτηση. Αντιθέτως σημαίνει ότι αποδεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει και ψάχνουμε να βρούμε τι έχει να μας προσφέρει, πώς μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε για να επιφέρουμε θετικές αλλαγές, πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση. Σημαίνει αποδοχή των δεδομένων και δούλεμά τους σε πολύ προσωπικό επίπεδο.

Ποια είναι, όμως, αυτά τα δεδομένα; Μιλήσαμε πριν για αποδοχή της πραγματικότητας. Ποια είναι αυτή η πραγματικότητα; Είναι μήπως ότι από τη στιγμή που μολυνόμαστε με τον HIV, είναι πια θέμα χρόνου το πότε θα πάθουμε AIDS και θα πεθάνουμε; Ο ιός HIV είναι τόσο πρόσφατος που λίγα είναι ακόμα γνωστά γι’ αυτόν, παρ’ ότι έχει μελετηθεί όσο καμία άλλη αρρώστια. Χάρη στα νέα φάρμακα, ο HIV έχει μετατραπεί από θανατηφόρο λοίμωξη σε χρόνια νόσο. Μάλιστα, η ποιότητα ζωής των οροθετικώς συνεχώς βελτιώνεται, καθώς βελτιώνονται και οι φαρμακευτικές αγωγές.

Αποδοχή σημαίνει να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να μας βοηθήσουμε και να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας με βάση τα γεγονότα. Οροθετικοί δεν μπορούμε να πάψουμε να είμαστε. Μπορούμε όμως να είμαστε υγιείς οροθετικοί – ή αν νοσούμε να έχουμε μια εσωτερική υγεία. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι πάντοτε στο χέρι μας.

Τελευταία Ενημέρωση: Τετάρτη, 04 Ιουνίου 2008 19:15